Data ;)

Nowy rozdział powinien pojawić się do dwóch tygodni :) 

Serdecznie zapraszam do zaglądania

ROZDZIAŁ V !

  To było jak najgorszy koszmar. Jej rodzice nie żyli, a chłopak, który był jedyną osobą której tak naprawdę ufała i jedyną osobą, którą w tej chwili miała, okazał się człowiekiem, który najprawdopodobniej zabił jej rodziców. To był najgorszy dzień w jej życiu. Całe szczęście w ciągu niecałych dwóch dni legło w gruzach.
- Jak on mi mógł to zrobić?! - ogarniała ją rozpacz.
-Przecież ze mną był... Mówił, że mnie kocha... A teraz to on miałby zabić mych rodziców?! - nie mogła w to uwierzyć. Przerastała ją świadomość o tym co się dzieje.
- Już nigdy nie będzie tak jak kiedyś - zakończyła swe smutne i roztrzęsione myśli i dodała gazu, by odjechać jak najszybciej z miejsca, które zabrało jej ostatki jej samej.

 Thomasowi nie udało zabić człowieka, przez którego stracił, jak wtedy myślał, Jessice. 
- Co z Josephem? Zabiłeś go? - zapytał z nadzieją Nicka. 
- Niestety uciekł mi – odparł. Wyraz twarzy Thomasa pokazał cały ból i wściekłość jaka w tej chwili odczuwał. Nick współczuł mu. Wiedział, że John powiedział Jessice wszystko o Thomasie, choćby kłamstwa. Musiał mu pomóc ja odnaleźć i uwolnić go spod jarzma wroga.
- Gdziekolwiek się podział muszę znaleźć Jess, inaczej może się jej coś stać – Thomas odezwał się ze słyszalną nuta rozpaczy w głosie. Tak bardzo ją kochał i chciał jej wyjaśnić wszystko co mógł jej powiedzieć John. Kiedyś się przyjaźnili, jednak jak łatwo zepsuć przyjaźń miłością do jednej i tej samej kobiety…

 - No Joseph, jak tam Twa nowa wybranka? – zapytał Tom, skręcając w ciemną uliczkę. Joseph zarumienił się. Nie lubił opowiadać o swym życiu uczuciowym Thomasowi
- Dobrze, a u Ciebie? – odpowiedział zdawkowo.
-Hmm… Czyżbyś kogoś poznał? Jesteś taki skryty – mruknął. Thomas skrzywił się. Joseph tak łatwo umiał wyczytać co kryje się za jego słowami.
- Jak zwykle mnie rozgryzłeś – szepnął.
-Wiesz, że taki jestem. Nic się przede mną nie ukryje – uśmiechnął się zadziornie.
-Tak, to prawda. Jednak nadal nie odpowiedziałeś co u Ciebie – przypomniał Thomas.
- Ach, tak. U mnie wyśmienicie. Gdybyś wiedział jaką kobietę spotkałem, padłbyś trupem. Nigdy nie powiedziałbyś, że znajdę tak wspaniałą wybrankę. Czasem mam ochotę bez zastanowienia się jej oświadczyć – Joseph uśmiechnął się i zerknął kątem oka na swego przyjaciela.
-To zrób to – odparł zdawkowo Thomas.
-Gdyby to było takie proste … - Joseph zaparkował.
- To do jutra?- odwrócił twarz w kierunku Toma.
- Joseoh… Muszę Ci to w końcu powiedzieć. Tkwi to we mnie od tygodnia. Nie mogę przyjąć tego zlecenia. To była moja ostatnia robota. Dziewczyna, którą poznałem zmieniła moje dotychczasowe podejście do tego co robię.
- Thomas, wiem że kochałeś Lili. Niestety musiałem ją zabić. Ona zniszczyła nas i naszą przyjaźń. Wiedziała, że się znamy i przyjaźnimy. Była zwykłą suką! Wiem też, że nadal ją kochasz i to jest powodem twej rezygnacji. Dlatego jeśli zrezygnujesz zniszczę Cię. W tym zawodzie nie można tak łatwo odejść – Joseph spoważniał.
- Zrozum, że poznałem kogoś innego! Choć mimo wszystko uważam, że Liliana nie zasłużyła na śmierć, a na pewno nie na taką jaką jej zgotowałeś! Kocham Jess i wiem, że za nią bym zginął, a nie czułem tego przy Lil, więc zrozum w końcu, że się mylisz! – Thomas był wściekły. Nie cierpiał tego, gdy Joseph wnioskował nieprawdziwe fakty.
- w porządku. Nie musisz się tak unosić. Pomyślałem, że skoro po ostatnich wydarzeniach chcesz tak szybko odejść, to ma to związek z Lil.
- Źle myślisz. Nie wezmę tego zlecenia. I nie waż się dać je komuś innemu. Oni nie mogą zginąć. Jeśli mnie nie posłuchasz rozpęta się piekło – stwierdził Thomas, po czym wysiadł z samochodu i odszedł w kierunku swej nie dawno zakupionej willi. Joseph był zmieszany. Nie odjeżdżał przez dobre 10 minut.

  Thomas pamiętał to. To właśnie wtedy dostał zlecenie na zabicie rodziców Jessici. Wiedząc iż jest przystojny miał podstępem poznać rodzinę Jess, właśnie dzięki niej. Nie przewidział jednak, że się w niej zakocha. Kiedy spotkał się z Josephem chciał wszystko odwołać i sprawić by nic złego nie przytrafiło się jego ukochanej, w tym i jej rodzinie, która strasznie ją martwiła. Teraz gdy nie żyli, a Jessica z nieznanych mu powodów bała się go, nie wiedział jak postąpić. Domyślał się czemu jego skarb od niego ucieka, jednak chciał się mylić…

REAKTYWACJA ! :)

Witajcie Moi Drodzy :) Pragnę Was poinformować o mym powrocie :D Wybaczcie mi za tą długą przerwę, ale była ona spowodowana brakiem chęci pisania oraz brakiem czasu na nie. :c Teraz czas chciał, że jestem w szpitalu i nabrałam chęci na kontynuację mego bloga :D Także SERDECZNIE ZAPRASZAM DO ZAGLĄDANIA ! :D

Powrót :)

hmm.. :D od jutra zaczynam kontynuację pisania i wierszy i książki :) serdecznie zapraszam do zaglądania i komentowania nowych rozdziałów i wpisów :*

co dalej :)

Witam, wiem że dawno nie pisałam :D piszę posta z zapytaniem, czy chcecie dalszą część książki, czy też tylko wiersze i coś nowego :D odpiszcie w komentarzach <3 font=""> 

hmmm.... dawno nic nie dodawałam . :P na początek wiersz w trakcie pisania kolejnego rozdziału :) zapraszam do komentowania wierszy i rozdziałów raz jeszcze :)

Nie ma chwili w której bym o Tobie nie myślała,
I tak za Tobą nie płakała,
Uczucie do Ciebie wciąż się tli,
A me oko szkli,
Pragnę cofnąć ten głupi czas, 
Naprawić ten dziurawy płaszcz,
Sito z mego serca,
Które oddaje jego krwawica,
Nie chce się już goić, 
By mój ból ukoić...

ROZDZIAŁ IV

Thomas czekał na zewnątrz, ale nie umiał już wytrzymać. Tak bardzo bał się o Jessicę. Nie wiedział, czy to zemsta na nim, czy ma zostać zabita jak jej rodzice. Bał się. Jeszcze nigdy w swym życiu nie bał się tak jak o nią. 

 "Jeszcze chwila, a pójdę tam sam, nie czekając na Nicka" pomyślał. Tym bardziej, że wiedział, że jest tam sama. Jego dusza i serce krzyczały z rozpaczy. Miał nadzieję, że Nick szybko do niego dotrze, bo już chciał być przy niej i wiedzieć, że nic jej nie zrobili. W tej samej chwili zauważył nadjeżdżającego Nicka. 
- Nareszcie jesteś... - powiedział w jego kierunku, gdy chłopak wysiadł z auta i do niego podbiegł.
- Wybacz mi, nie miałem jak wyjść z domu. Jak stoją sprawy? - zapytał od razu. 
-Jest ich tam chyba pięciu. Myślę, że jak się postaramy to łatwo ją odbijemy - odpowiedział Thomas. 
- Z Twoimi możliwościami zabijania na pewno - rzekł Nick, po czym poszedł jeszcze sam zbadać teren przeciwnika. 

 Jessica siedziała cicho w kącie i przyglądała się swemu porywaczowi. 
- Do czego jestem Ci potrzebna - spytała nagle. 
-Hmm.. Nie wiem czy wiesz, ale śmierć twoich rodziców była mi bardzo na rękę. Wiesz jednak kto ich zabił? - odpowiedział pytaniem, pomijając temat, który poruszyła. Dziewczyna zrobiła minę pełną niechęci.
-Ty - odparła krótko.
- I tu się mylisz. Nie wiesz zapewne kim tak naprawdę jest Thomas - rzekł i uśmiechnął się do niej. Jessica przypomniała sobie jak Thomas miał wytłumaczyć jej, dlaczego czasem ma wrażenie, że wcale nie zna człowieka, którego kocha.
- Kłamiesz... - mruknęła sama z trudem powstrzymując się od wyobrażania sobie zła, które może czaić się w Thomasie.
- Jesteś tego pewna? nie zauważyłaś jakiegoś dziwnego zachowania ze strony Twego ukochanego Thomasa? - zapytał z lekkim uśmiechem. Uśmiech ten zwiększył się, gdy zobaczył minę Jessici.
- Thomas nie jest taki, nie zrobiłby mi tego... - nie dopuszczała tego do myśli.
- A gdyby okazało się, że Thomas jest płatnym mordercą? - napomknął niby to przypadkiem. Jessica zamilkła. Patrzyła przed siebie i nie wiedziała, czy to co dzieje się wokół niej jest prawda, czy też tylko snem. Nie wierzyła w to by Thomas był w stanie kogokolwiek zabić. Chociaż wtedy w hotelu nawet nie zawahał się zabijając dwoje ludzi.
- To niemożliwe - mruknęła w końcu odganiając od siebie te myśli. Teraz jednak wszystko było jasne. Nagle rozległ się huk i strzały. Thomas wraz z jakimś nieznajomym jej mężczyzną zaczęli strzelać do wszystkich naokoło, którzy ja tu przetrzymywali. Dziewczyna była przerażona. Zaczęła uciekać, bo nie miała zamiaru więcej widzieć Thomasa, ani chłopaka, który jej o tym wszystkim powiedział. Zabrała stojące przy bramie auto i odjechała jak najszybciej się dało.