niedziela, 6 maja 2012

I - początek złego

Wszystko zaczęło się niepozornie. Miałam bogatych rodziców. Byli bardzo znani. Ludzie ich lubili, jednak każdy ma wroga, choćby tajemnego. Pewnego dnia, gdy wyjechałam zła na nich na małą wycieczkę z mym Thomasem, wydarzyło się coś strasznego. Pod moją nieobecność do domu włamali się jacyś ludzie. Nikt tego nie widział. Każdy zastanawiał się jak mógł tego nie zauważyć. Gdy moje nerwy lekko opadły, powiedziałam Thomasowi, abyś,my wrócili już do domu. Pogoda też nie byłą za piękna. Wśród promieni słońca, wytwarzających duchotę, czuć było zapowiedź burzy. Pragnęłam jak najprędzej znaleźć się już w domu. Na miejscu nie spodobało mi się to, że dom był taki mroczny, a brama otwarta. Nigdy nie była otwarta. Złapałam Thomasa za rękę. On poprowadził mnie za sobą do domu. Drzwi również były otwarte. Tym razem przeraziłam się nie na żarty. 
- Poczekaj tu - rozkazał mi Thom, patrząc na mnie swymi ciemnymi oczami. Pokiwałam głową i zatrzymałam się. Nagle zniknął za drzwiami, a po chwili usłyszałam jak głośno westchnął i od razu wyszedł. Jego spojrzenie jeszcze bardziej mi się nie spodobało. Mówiło, że się o mnie martwi i nie chce mi o czymś powiedzieć. Teraz nie wiedziałam nawet, czy chcę o tym wiedzieć. Jednak musiałam. To był w końcu mój dom.
- Co się stało? - zapytałam zlękniona. Thomas nie spuścił wzrok.
- Twoi rodzice... Oni... - nie dokończył. Nie musiał. Byłam w szoku, ale domyśliłam się co ma na myśli. W jednej sekundzie zerwałam się i popędziłam co tchu w nogach. Zobaczyłam ich ciała na podłodze. I ta krew... Upadłam i płakałam. Nie wiedziałam co zrobić. Tyle złego im powiedziałam, ale byli moimi rodzicami, a ja ich kochałam. Teraz to do mnie dotarło. Jak to jest, że wszytko dociera do nas za późno? Thomas zaczął mnie odciągać. 
- Jessico! Nie możesz tu zostać ani chwili dłużej! - krzyczał i ciągnął mnie do drzwi. Nie wiedziałam o co mu chodzi. 
- Zostaw mnie! - szarpałam się bezsilnie. On nadal nie mnie nie puszczał.
- Jeśli tu zostaniesz skończysz jak oni - powiedział nagle. te słowa mnie zdziwiły. Nie zrozumiałam tego.
- Jak skończę tak jak oni? Dlaczego tak mówisz?! - krzyknęłam.

1 komentarz: