Powrót :)

hmm.. :D od jutra zaczynam kontynuację pisania i wierszy i książki :) serdecznie zapraszam do zaglądania i komentowania nowych rozdziałów i wpisów :*

co dalej :)

Witam, wiem że dawno nie pisałam :D piszę posta z zapytaniem, czy chcecie dalszą część książki, czy też tylko wiersze i coś nowego :D odpiszcie w komentarzach <3 font=""> 

hmmm.... dawno nic nie dodawałam . :P na początek wiersz w trakcie pisania kolejnego rozdziału :) zapraszam do komentowania wierszy i rozdziałów raz jeszcze :)

Nie ma chwili w której bym o Tobie nie myślała,
I tak za Tobą nie płakała,
Uczucie do Ciebie wciąż się tli,
A me oko szkli,
Pragnę cofnąć ten głupi czas, 
Naprawić ten dziurawy płaszcz,
Sito z mego serca,
Które oddaje jego krwawica,
Nie chce się już goić, 
By mój ból ukoić...

ROZDZIAŁ IV

Thomas czekał na zewnątrz, ale nie umiał już wytrzymać. Tak bardzo bał się o Jessicę. Nie wiedział, czy to zemsta na nim, czy ma zostać zabita jak jej rodzice. Bał się. Jeszcze nigdy w swym życiu nie bał się tak jak o nią. 

 "Jeszcze chwila, a pójdę tam sam, nie czekając na Nicka" pomyślał. Tym bardziej, że wiedział, że jest tam sama. Jego dusza i serce krzyczały z rozpaczy. Miał nadzieję, że Nick szybko do niego dotrze, bo już chciał być przy niej i wiedzieć, że nic jej nie zrobili. W tej samej chwili zauważył nadjeżdżającego Nicka. 
- Nareszcie jesteś... - powiedział w jego kierunku, gdy chłopak wysiadł z auta i do niego podbiegł.
- Wybacz mi, nie miałem jak wyjść z domu. Jak stoją sprawy? - zapytał od razu. 
-Jest ich tam chyba pięciu. Myślę, że jak się postaramy to łatwo ją odbijemy - odpowiedział Thomas. 
- Z Twoimi możliwościami zabijania na pewno - rzekł Nick, po czym poszedł jeszcze sam zbadać teren przeciwnika. 

 Jessica siedziała cicho w kącie i przyglądała się swemu porywaczowi. 
- Do czego jestem Ci potrzebna - spytała nagle. 
-Hmm.. Nie wiem czy wiesz, ale śmierć twoich rodziców była mi bardzo na rękę. Wiesz jednak kto ich zabił? - odpowiedział pytaniem, pomijając temat, który poruszyła. Dziewczyna zrobiła minę pełną niechęci.
-Ty - odparła krótko.
- I tu się mylisz. Nie wiesz zapewne kim tak naprawdę jest Thomas - rzekł i uśmiechnął się do niej. Jessica przypomniała sobie jak Thomas miał wytłumaczyć jej, dlaczego czasem ma wrażenie, że wcale nie zna człowieka, którego kocha.
- Kłamiesz... - mruknęła sama z trudem powstrzymując się od wyobrażania sobie zła, które może czaić się w Thomasie.
- Jesteś tego pewna? nie zauważyłaś jakiegoś dziwnego zachowania ze strony Twego ukochanego Thomasa? - zapytał z lekkim uśmiechem. Uśmiech ten zwiększył się, gdy zobaczył minę Jessici.
- Thomas nie jest taki, nie zrobiłby mi tego... - nie dopuszczała tego do myśli.
- A gdyby okazało się, że Thomas jest płatnym mordercą? - napomknął niby to przypadkiem. Jessica zamilkła. Patrzyła przed siebie i nie wiedziała, czy to co dzieje się wokół niej jest prawda, czy też tylko snem. Nie wierzyła w to by Thomas był w stanie kogokolwiek zabić. Chociaż wtedy w hotelu nawet nie zawahał się zabijając dwoje ludzi.
- To niemożliwe - mruknęła w końcu odganiając od siebie te myśli. Teraz jednak wszystko było jasne. Nagle rozległ się huk i strzały. Thomas wraz z jakimś nieznajomym jej mężczyzną zaczęli strzelać do wszystkich naokoło, którzy ja tu przetrzymywali. Dziewczyna była przerażona. Zaczęła uciekać, bo nie miała zamiaru więcej widzieć Thomasa, ani chłopaka, który jej o tym wszystkim powiedział. Zabrała stojące przy bramie auto i odjechała jak najszybciej się dało.

ROZDZIAŁ IV

Thomas czekał na zewnątrz, ale nie umiał już wytrzymać. Tak bardzo bał się o Jessicę. Nie wiedział, czy to zemsta na nim, czy ma zostać zabita jak jej rodzice. Bał się. Jeszcze nigdy w swym życiu nie bał się tak jak o nią. 

 "Jeszcze chwila, a pójdę tam sam, nie czekając na Nicka" pomyślał. Tym bardziej, że wiedział, że jest tam sama. Jego dusza i serce krzyczały z rozpaczy. Miał nadzieję, że Nick szybko do niego dotrze, bo już chciał być przy niej i wiedzieć, że nic jej nie zrobili. W tej samej chwili zauważył nadjeżdżającego Nicka. 
- Nareszcie jesteś... - powiedział w jego kierunku, gdy chłopak wysiadł z auta i do niego podbiegł.
- Wybacz mi, nie miałem jak wyjść z domu. Jak stoją sprawy? - zapytał od razu. 
-Jest ich tam chyba pięciu. Myślę, że jak się postaramy to łatwo ją odbijemy - odpowiedział Thomas. 
- Z Twoimi możliwościami zabijania na pewno - rzekł Nick, po czym poszedł jeszcze sam zbadać teren przeciwnika. 

 Jessica siedziała cicho w kącie i przyglądała się swemu porywaczowi. 
- Do czego jestem Ci potrzebna - spytała nagle. 
-Hmm.. Nie wiem czy wiesz, ale śmierć twoich rodziców była mi bardzo na rękę. Wiesz jednak kto ich zabił? - odpowiedział pytaniem, pomijając temat, który poruszyła. Dziewczyna zrobiła minę pełną niechęci.
-Ty - odparła krótko.
- I tu się mylisz. Nie wiesz zapewne kim tak naprawdę jest Thomas - rzekł i uśmiechnął się do niej. Jessica przypomniała sobie jak Thomas miał wytłumaczyć jej, dlaczego czasem ma wrażenie, że wcale nie zna człowieka, którego kocha.
- Kłamiesz... - mruknęła sama z trudem powstrzymując się od wyobrażania sobie zła, które może czaić się w Thomasie.
- Jesteś tego pewna? nie zauważyłaś jakiegoś dziwnego zachowania ze strony Twego ukochanego Thomasa? - zapytał z lekkim uśmiechem. Uśmiech ten zwiększył się, gdy zobaczył minę Jessici.
- Thomas nie jest taki, nie zrobiłby mi tego... - nie dopuszczała tego do myśli.
- A gdyby okazało się, że Thomas jest płatnym mordercą? - napomknął niby to przypadkiem. Jessica zamilkła. Patrzyła przed siebie i nie wiedziała, czy to co dzieje się wokół niej jest prawda, czy też tylko snem. Nie wierzyła w to by Thomas był w stanie kogokolwiek zabić. Chociaż wtedy w hotelu nawet nie zawahał się zabijając dwoje ludzi.
- To niemożliwe - mruknęła w końcu odganiając od siebie te myśli. Teraz jednak wszystko było jasne. Nagle rozległ się huk i strzały. Thomas wraz z jakimś nieznajomym jej mężczyzną zaczęli strzelać do wszystkich naokoło, którzy ja tu przetrzymywali. Dziewczyna była przerażona. Zaczęła uciekać, bo nie miała zamiaru więcej widzieć Thomasa, ani chłopaka, który jej o tym wszystkim powiedział. Zabrała stojące przy bramie auto i odjechała jak najszybciej się dało.

wszystko jest tam gdzie serce swe żywot zaczyna

bo od serca się zaczyna,

początek Naszego życia, 

Nasze wszelkie uczucia,

nie ważne co zrobimy, 

drugiego serca nie kupimy...

gra życia

w życiu  życie jest grą, 
w której tracimy to co ważne i nawet o tym wiemy,
to jak poker na pieniądze, tracimy bliskich, bo myślimy tylko o jednym,
a gdy przychodzi czas na zastanowienie, wiemy co tak naprawdę było ważne, 
bo już tego nie mamy ..


 z dedykacją dla wszystkich tych, którzy obudzili się za późno.. <3

nie ważne ile łez utworzy wodospad, 
nie ważne ile cierpień przyniesie noc, 
bo chcę tylko szczęścia,a nie słonego smaku swych łez,
cierpię, bo wiem, że nie zrobię nic więcej ...

~ ROZDZIAŁ III ~

To było jak najgorszy sen. Thomas słyszał w swojej głowie tylko 2 słowa "Mają ją". Musiał za nimi jechać. W każdej chwili będą mogli ją zabić. Od razu wsiadł do auta. Zadzwonił. 
- Tak? - ktoś odebrał telefon.
- Nick? - zapytał słysząc głos w słuchawce.
- No raczej tak, a o co chodzi? - zapytał zaspany głos. 
- Wybacz, że Cię obudziłem, ale potrzebna mi Twoja pomoc. Mają ją - powiedział bardzo szybko, starając się dogonić samochód wiozący Jessicę.
- Kogo? - zapytał lekko zdziwiony Nick. Był on jednym z przyjaciół. Był także pomocnikiem Thomasa, znającym jego sekret. 
- Jak to kogo?! Jessicę! - krzyknął z rozżaleniem Thomas. 
- Thomas, ale kto ją ma? - dopytywał Nick. Thomas wciąż nie spuszczał oczu z samochodu który ścigał.
- Klan Josepha - odpowiedział szybko, wykonując jednocześnie mocny zakręt kierownicą. 
- Nie, tylko nie oni... - urwał Nick. 
- No właśnie oni - potwierdził Thomas. 
- Gdzie jesteś? - Nick przeszedł od razu do sedna sprawy.
- Dojeżdżam do tej opuszczonej fabryki w zachodniej części miasta. Mają tam chyba swoją kryjówkę - wyjaśnił.
- Dobrze. W takim razie nie rób nic pochopnie i czekaj tam na mnie - rzekł Nick, po czym się rozłączył. Thomas zwolnił, ale tylko tak, by porywacze myśleli, że zgubili swój ogon. 

Jessica obudziła się w jakimś nieznanym samochodzie. "Gdzie ja jestem?" pomyślała lekko zmylona otoczeniem. Po chwili złapała się za bolący punkt głowy i wszystko jej się przypomniało. Czuła jak narasta w niej przerażenie.
- No i jesteśmy na miejscu - odezwał się jakiś zachrypnięty głos. Był to głos jednego z wyrośniętych mężczyzn. Jessica słysząc go, mimowolnie drgnęła. po chwili wszyscy wysiedli z auta, a następnie jeden z porywaczy wyciągnął ja z samochodu. Dziewczyna zaczęła krzyczeć i się wyrywać, jednak nic jej to nie pomogło. Została zakneblowana i mocniej złapana. Następnie weszli do wielkiej opustoszałej hali. Była ciemna, ale w jej głębi można było zobaczyć jaśniejsze światło. Ktoś tam był. Szli w kierunku tamtych ludzi. Jessica była jeszcze bardziej przerażona. 
- Kogo my tu mamy - mruknął dość przystojny, młody chłopak.
- Widzę, że się wam udało. Ale gdzie Jason z Piterem? - zapytał widząc, że nie wrócili w komplecie. 
- Nie żyją, szefie - mruknęli cicho, tak, że ledwo było ich słychać. 
- Cóż... Thomas zawsze umiał wyjść z opresji. Właśnie dlatego puściłem Was aż tylu - uśmiechnął się do nich. Jessica zauważyła, że wszyscy przerazili się jego uśmiechu.

Nie wiele

w przerwie między rozdziałami :
"nie wiele jest chwil, gdy czuję, że żyję,
nie wiele myśli, że wiem co kiedyś będzie,
nie wiele odczuć szczęścia, bo przecież ono mnie nie nęka,
niewiele wspomnień, których nigdy nie chcę zapomnieć,
jednak wiem, że życie jest darem, który trzeba wykorzystać, 
najlepiej jak potrafię"

:)

~RODZIAŁ II~

Thomas zmarszczył czoło i mocną ją do siebie przyciągnął.
- Twoi rodzice zostali zamordowani. Będą chcieli zabić także ciebie - powiedział.
- Ale jak to? Czemu? Co oni im zrobili, że postanowili ich zabić! - zaczęła jeszcze mocniej płakać. Chłopak mocno ja do siebie przytulił. Jessica pociągała nosem. 
- Twoi rodzice byli bardzo wpływowi. Wielu ludzi chciałoby ich śmierci ze względu na zbliżające się wybory. Twój ojciec zapewne by wygrał, a to byłoby niezgodne z czyimiś planami. Nie znasz świata polityki... Tam wszyscy są zdolni do najgorszych posunięć, by wszystko szło po ich myśli - rzekł. Nie mogła uwierzyć w to wszystko co Thomas do niej mówił.
- Skąd jednak Thomas tyle wie? - ta myśl nie dawała jej spokoju. Coś jej nie pasowało w jego zachowaniu i tym, że nagle na wszystko znał odpowiedź. 
- Thom? - odezwała się na chwilę się od niego odrywając.
- Tak? - zapytał wpatrzony w jej załzawione oczy. 
- Czy możesz mi powiedzieć skąd to wszystko wiesz? - zapytała lekko rozdygotana. 
- Nie pora rozmawiać na ten temat... Jessico musimy stąd jak najszybciej wyjechać. Obiecuję Ci, że gdy dojedziemy będziesz już bezpieczna, wyjaśnię Ci wszystko - odparł i wsiedli do jego samochodu. Jechali bardzo długo, w ogóle się do siebie nie odzywając. Atmosfera między nimi była dość napięta. Dziewczyna nie wiedziała co myśleć o tym wszystkim i informacjach które posiadał Thomas. Thomas jednak obawiał się, że Jessica dowie się kim tak naprawdę jest, a był to jego największy sekret. Czuł, że gdyby go poznała, to mógłby ją stracić, a tak bardzo ją kochał. Nawet teraz czuł, że coraz bardziej się od siebie oddalają. Ta cisza zaczęła niepokoić samą Jessicę. Siedziała nieruchomo wpatrzona w drogę przed sobą. Postanowiła się odezwać.
- Gdzie jedziemy? - spytała nadal patrząc przed siebie. 
- Tak jak powiedziałem wcześniej. Pojedziemy do mego domku w lesie. Tam powinnaś być na razie bezpieczna - odpowiedział. Zauważył, że Jessica zachowuje się tak, jakby się go bała. Przeraziło go to. "Czyżby coś podejrzewała? " pomyślał. "Nie, to nie możliwe!" od razu odepchnął od siebie taką możliwość. Od tej chwili znów zapadła cisza, aż do ich pierwszego postoju. Był to nie wielki, ciemny motel na skraju stanu. 
- Tutaj się dziś zatrzymamy. Jutro z samego rana pojedziemy dalej - poinformował ja, widząc jej zdziwienie.
- Myślałam, że Twój dom jest gdzieś bliżej i dojedziemy tam o wiele szybciej - powiedziała cicho.
- To prawda. Jednak wolę nie ryzykować. W razie gdyby nas śledzili, chcę ich zmylić. Powinnaś sprawdzić, czy Twój telefon nie jest na podsłuchu. Najlepiej byłoby gdybyś go całkiem wyłączyła - odparł. Wysiadł z samochodu. Jessica również, idąc za nim. Gdy wynajęli już pokój i w nim byli, Jessice przypomniało się to, co obiecał jej Thomas. 
- Miałeś wytłumaczyć mi skąd wiesz tyle rzeczy - przypomniała mu.
- Nie. Powiedziałem, że zrobię to,gdy będziesz już bezpieczna. Na razie nie jesteś w żadnej kryjówce, czy bezpiecznym miejscu - zaprzeczył. Tym razem to on na nią nie patrzył, podczas, gdy ona śledziła każdy jego ruch. Nagle po pomieszczeniu rozniósł się przerażający trzask. Ktoś rozwalał drzwi od ich pokoju. Thomas odruchowo wyjął broń, której Jessica jeszcze nigdy nie widziała. Była jeszcze bardziej przerażona niż wcześniej.
- Schowaj się! - wrzasnął w jej stronę, a sam podszedł w kierunku drzwi. Ukazała się w nich postać dwóch napakowanych mężczyzn z bronią. Thomas zaczął strzelać. Oni również. Jednak chłopak był szybszy i schował się przed strzałami za biurkiem. Strzelił dwa razy i tym razem nie spudłował. Trafił wprost w cel. Jessica krzyczała i łkała w łazience, w której się zamknęła. Nie wiedziała co może robić i kto do kogo strzelał. Bała się o Thomasa, mimo tego, że nigdy wcześniej nie widziała go z bronią i tak skupionego i pewnego siebie. Nadal słyszała strzały, gdy przez okno w łazience ktoś wszedł. To wtedy krzyknęła najgłośniej. Mężczyzna o twarzy istnego przestępcy i ciele olbrzyma zabrał ją od razu na zewnątrz i wsadził do samochodu. Thomas, który po dobiciu swych ofiar usłyszał paniczny krzyk swej ukochanej, wbiegł do łazienki, lecz jej tam nie zastał. Od razu wybiegł na zewnątrz i zauważył jak dwóch kolejnych ludzi wpycha ją do samochodu. Dziewczyna go zauważyła i zaczęła się jeszcze mocniej szarpać.
- Thomas! - krzyczała. Jeden z uprowadzających uderzył ją, tak, że straciła przytomność. Thomas który dobiegał do auta wściekł się niemiłosiernie i zaczął strzelać w nich na oślep, było już jednak za późno, bo sami wsiedli do samochodu i odjechali...

Zapraszam do komentowania mych opowiadań, gdyż chciałabym wiedzieć co o nich sądzicie :)

I - początek złego

Wszystko zaczęło się niepozornie. Miałam bogatych rodziców. Byli bardzo znani. Ludzie ich lubili, jednak każdy ma wroga, choćby tajemnego. Pewnego dnia, gdy wyjechałam zła na nich na małą wycieczkę z mym Thomasem, wydarzyło się coś strasznego. Pod moją nieobecność do domu włamali się jacyś ludzie. Nikt tego nie widział. Każdy zastanawiał się jak mógł tego nie zauważyć. Gdy moje nerwy lekko opadły, powiedziałam Thomasowi, abyś,my wrócili już do domu. Pogoda też nie byłą za piękna. Wśród promieni słońca, wytwarzających duchotę, czuć było zapowiedź burzy. Pragnęłam jak najprędzej znaleźć się już w domu. Na miejscu nie spodobało mi się to, że dom był taki mroczny, a brama otwarta. Nigdy nie była otwarta. Złapałam Thomasa za rękę. On poprowadził mnie za sobą do domu. Drzwi również były otwarte. Tym razem przeraziłam się nie na żarty. 
- Poczekaj tu - rozkazał mi Thom, patrząc na mnie swymi ciemnymi oczami. Pokiwałam głową i zatrzymałam się. Nagle zniknął za drzwiami, a po chwili usłyszałam jak głośno westchnął i od razu wyszedł. Jego spojrzenie jeszcze bardziej mi się nie spodobało. Mówiło, że się o mnie martwi i nie chce mi o czymś powiedzieć. Teraz nie wiedziałam nawet, czy chcę o tym wiedzieć. Jednak musiałam. To był w końcu mój dom.
- Co się stało? - zapytałam zlękniona. Thomas nie spuścił wzrok.
- Twoi rodzice... Oni... - nie dokończył. Nie musiał. Byłam w szoku, ale domyśliłam się co ma na myśli. W jednej sekundzie zerwałam się i popędziłam co tchu w nogach. Zobaczyłam ich ciała na podłodze. I ta krew... Upadłam i płakałam. Nie wiedziałam co zrobić. Tyle złego im powiedziałam, ale byli moimi rodzicami, a ja ich kochałam. Teraz to do mnie dotarło. Jak to jest, że wszytko dociera do nas za późno? Thomas zaczął mnie odciągać. 
- Jessico! Nie możesz tu zostać ani chwili dłużej! - krzyczał i ciągnął mnie do drzwi. Nie wiedziałam o co mu chodzi. 
- Zostaw mnie! - szarpałam się bezsilnie. On nadal nie mnie nie puszczał.
- Jeśli tu zostaniesz skończysz jak oni - powiedział nagle. te słowa mnie zdziwiły. Nie zrozumiałam tego.
- Jak skończę tak jak oni? Dlaczego tak mówisz?! - krzyknęłam.

PROLOG

Każdy dzień był inny. Każdy dzień dawał dużo nadziei. Każda myśl pomagała mi przetrwać. Nie wiedziałam ile jeszcze przede mną. Myślałam o Tym by jak najszybciej się to skończyło. Miałam dopiero 17 lat, a życie już dawało mi w kość. Ciągłe pretensje znajomych, czy presja wywierana przez rodziców. Tak pragnęłam chwili samotności. Teraz jednak bałam się i cierpiałam o wiele mocniej. Musiałam uciekać, będąc celem morderców. Moim przeznaczeniem była śmierć. Miałam umrzeć wtedy, gdy moi rodzice. A teraz gdy uratował mnie On, żyłam w cieniu z dala od światłą dziennego, niczym szczur w kanale. Tylko Thomas dodawał mi sił.
- Jessico? - usłyszała cichy szept przed sobą. To Thomas odwrócił się w jej stronę.
- Tak? - odpowiedziała patrząc w jego oczy.
- Musisz schować się u mnie w lasku. Tam mam domek, o którym nikt nie wie. Zostanę tam z Tobą i będziemy bezpieczni - powiedział. Nie wiedział jednak co miało dziać się dalej, w drodze do domu...

W smutku nie zdajemy sobie sprawy z tego co naprawdę dla nas ważne, ciągle uciekamy, przed czego się boimy i nie wiemy czego jeszcze mamy się obawiać, może jednak warto przestać się bać i spróbować, choć raz, tego co jest dla nas nowe i przyprawia Nas w strach?

 Gdy życie staje na głowie i jest nam źle, pamiętajmy, że gdzieś tam blisko nas jest ktoś, kto zawsze o nas dba, jego imię to przyjaciel, zawsze wspiera i daje z siebie wszystko, by nas podnieść na duchu i pokazać, że zawsze jest z nami :)

nie ma zbyt wielu chwil szczęścia, nie ma tez wielu uśmiechu, ale gdy zjawia się ta jedna jedyna osoba, od razu myślimy inaczej i wszystko wokół nabiera barw, bo to jest kolor miłości, kolor tajemniczych snów o miłości :)

Miłość smutku

Nie ważne są smutki,
Nie ważne są łzy wylane,
Nie ważne są słowa w gniewie wypowiedziane,
Nie ważne są myśli, które zawsze plączą,
Nie ważne są kłótnie,
Ważna jest miłość,
Ważna jest radość chwil,
Bo ważni jesteśmy My!
Z dedykacją dla mego Majonezu i jej Matta !

Witam ! :)

Witam was na moim blogu stworzonym do pisania różnych opowiadań, czy wierszy :D Mam nadzieję, że się wam spodoba :)