Thomas zmarszczył czoło i mocną ją do siebie przyciągnął.
- Twoi rodzice zostali zamordowani. Będą chcieli zabić także ciebie - powiedział.
- Ale jak to? Czemu? Co oni im zrobili, że postanowili ich zabić! - zaczęła jeszcze mocniej płakać. Chłopak mocno ja do siebie przytulił. Jessica pociągała nosem.
- Twoi rodzice byli bardzo wpływowi. Wielu ludzi chciałoby ich śmierci ze względu na zbliżające się wybory. Twój ojciec zapewne by wygrał, a to byłoby niezgodne z czyimiś planami. Nie znasz świata polityki... Tam wszyscy są zdolni do najgorszych posunięć, by wszystko szło po ich myśli - rzekł. Nie mogła uwierzyć w to wszystko co Thomas do niej mówił.
- Skąd jednak Thomas tyle wie? - ta myśl nie dawała jej spokoju. Coś jej nie pasowało w jego zachowaniu i tym, że nagle na wszystko znał odpowiedź.
- Thom? - odezwała się na chwilę się od niego odrywając.
- Tak? - zapytał wpatrzony w jej załzawione oczy.
- Czy możesz mi powiedzieć skąd to wszystko wiesz? - zapytała lekko rozdygotana.
- Nie pora rozmawiać na ten temat... Jessico musimy stąd jak najszybciej wyjechać. Obiecuję Ci, że gdy dojedziemy będziesz już bezpieczna, wyjaśnię Ci wszystko - odparł i wsiedli do jego samochodu. Jechali bardzo długo, w ogóle się do siebie nie odzywając. Atmosfera między nimi była dość napięta. Dziewczyna nie wiedziała co myśleć o tym wszystkim i informacjach które posiadał Thomas. Thomas jednak obawiał się, że Jessica dowie się kim tak naprawdę jest, a był to jego największy sekret. Czuł, że gdyby go poznała, to mógłby ją stracić, a tak bardzo ją kochał. Nawet teraz czuł, że coraz bardziej się od siebie oddalają. Ta cisza zaczęła niepokoić samą Jessicę. Siedziała nieruchomo wpatrzona w drogę przed sobą. Postanowiła się odezwać.
- Gdzie jedziemy? - spytała nadal patrząc przed siebie.
- Tak jak powiedziałem wcześniej. Pojedziemy do mego domku w lesie. Tam powinnaś być na razie bezpieczna - odpowiedział. Zauważył, że Jessica zachowuje się tak, jakby się go bała. Przeraziło go to. "Czyżby coś podejrzewała? " pomyślał. "Nie, to nie możliwe!" od razu odepchnął od siebie taką możliwość. Od tej chwili znów zapadła cisza, aż do ich pierwszego postoju. Był to nie wielki, ciemny motel na skraju stanu.
- Tutaj się dziś zatrzymamy. Jutro z samego rana pojedziemy dalej - poinformował ja, widząc jej zdziwienie.
- Myślałam, że Twój dom jest gdzieś bliżej i dojedziemy tam o wiele szybciej - powiedziała cicho.
- To prawda. Jednak wolę nie ryzykować. W razie gdyby nas śledzili, chcę ich zmylić. Powinnaś sprawdzić, czy Twój telefon nie jest na podsłuchu. Najlepiej byłoby gdybyś go całkiem wyłączyła - odparł. Wysiadł z samochodu. Jessica również, idąc za nim. Gdy wynajęli już pokój i w nim byli, Jessice przypomniało się to, co obiecał jej Thomas.
- Miałeś wytłumaczyć mi skąd wiesz tyle rzeczy - przypomniała mu.
- Nie. Powiedziałem, że zrobię to,gdy będziesz już bezpieczna. Na razie nie jesteś w żadnej kryjówce, czy bezpiecznym miejscu - zaprzeczył. Tym razem to on na nią nie patrzył, podczas, gdy ona śledziła każdy jego ruch. Nagle po pomieszczeniu rozniósł się przerażający trzask. Ktoś rozwalał drzwi od ich pokoju. Thomas odruchowo wyjął broń, której Jessica jeszcze nigdy nie widziała. Była jeszcze bardziej przerażona niż wcześniej.
- Schowaj się! - wrzasnął w jej stronę, a sam podszedł w kierunku drzwi. Ukazała się w nich postać dwóch napakowanych mężczyzn z bronią. Thomas zaczął strzelać. Oni również. Jednak chłopak był szybszy i schował się przed strzałami za biurkiem. Strzelił dwa razy i tym razem nie spudłował. Trafił wprost w cel. Jessica krzyczała i łkała w łazience, w której się zamknęła. Nie wiedziała co może robić i kto do kogo strzelał. Bała się o Thomasa, mimo tego, że nigdy wcześniej nie widziała go z bronią i tak skupionego i pewnego siebie. Nadal słyszała strzały, gdy przez okno w łazience ktoś wszedł. To wtedy krzyknęła najgłośniej. Mężczyzna o twarzy istnego przestępcy i ciele olbrzyma zabrał ją od razu na zewnątrz i wsadził do samochodu. Thomas, który po dobiciu swych ofiar usłyszał paniczny krzyk swej ukochanej, wbiegł do łazienki, lecz jej tam nie zastał. Od razu wybiegł na zewnątrz i zauważył jak dwóch kolejnych ludzi wpycha ją do samochodu. Dziewczyna go zauważyła i zaczęła się jeszcze mocniej szarpać.
- Thomas! - krzyczała. Jeden z uprowadzających uderzył ją, tak, że straciła przytomność. Thomas który dobiegał do auta wściekł się niemiłosiernie i zaczął strzelać w nich na oślep, było już jednak za późno, bo sami wsiedli do samochodu i odjechali...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz