Sen ułożył ją do snu,
Łzy wciąż pozostawiały ślady na policzkach,
Ślady dawnego życia nie pozwalały jednak spać,
I wtedy utonęła we wspomnieniach,
Bramy ciemnej nicości pochłaniały jej duszę,
Płakała, uciekała lecz nie miała już dokąd,
On przybył, rozszerzył nicość,
To wtedy upadła od dźgnięcia sztyletem,
Trafił jej serce, tak czyste i piękne.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz