hmmm.... dawno nic nie dodawałam . :P na początek wiersz w trakcie pisania kolejnego rozdziału :) zapraszam do komentowania wierszy i rozdziałów raz jeszcze :)

Nie ma chwili w której bym o Tobie nie myślała,
I tak za Tobą nie płakała,
Uczucie do Ciebie wciąż się tli,
A me oko szkli,
Pragnę cofnąć ten głupi czas, 
Naprawić ten dziurawy płaszcz,
Sito z mego serca,
Które oddaje jego krwawica,
Nie chce się już goić, 
By mój ból ukoić...

ROZDZIAŁ IV

Thomas czekał na zewnątrz, ale nie umiał już wytrzymać. Tak bardzo bał się o Jessicę. Nie wiedział, czy to zemsta na nim, czy ma zostać zabita jak jej rodzice. Bał się. Jeszcze nigdy w swym życiu nie bał się tak jak o nią. 

 "Jeszcze chwila, a pójdę tam sam, nie czekając na Nicka" pomyślał. Tym bardziej, że wiedział, że jest tam sama. Jego dusza i serce krzyczały z rozpaczy. Miał nadzieję, że Nick szybko do niego dotrze, bo już chciał być przy niej i wiedzieć, że nic jej nie zrobili. W tej samej chwili zauważył nadjeżdżającego Nicka. 
- Nareszcie jesteś... - powiedział w jego kierunku, gdy chłopak wysiadł z auta i do niego podbiegł.
- Wybacz mi, nie miałem jak wyjść z domu. Jak stoją sprawy? - zapytał od razu. 
-Jest ich tam chyba pięciu. Myślę, że jak się postaramy to łatwo ją odbijemy - odpowiedział Thomas. 
- Z Twoimi możliwościami zabijania na pewno - rzekł Nick, po czym poszedł jeszcze sam zbadać teren przeciwnika. 

 Jessica siedziała cicho w kącie i przyglądała się swemu porywaczowi. 
- Do czego jestem Ci potrzebna - spytała nagle. 
-Hmm.. Nie wiem czy wiesz, ale śmierć twoich rodziców była mi bardzo na rękę. Wiesz jednak kto ich zabił? - odpowiedział pytaniem, pomijając temat, który poruszyła. Dziewczyna zrobiła minę pełną niechęci.
-Ty - odparła krótko.
- I tu się mylisz. Nie wiesz zapewne kim tak naprawdę jest Thomas - rzekł i uśmiechnął się do niej. Jessica przypomniała sobie jak Thomas miał wytłumaczyć jej, dlaczego czasem ma wrażenie, że wcale nie zna człowieka, którego kocha.
- Kłamiesz... - mruknęła sama z trudem powstrzymując się od wyobrażania sobie zła, które może czaić się w Thomasie.
- Jesteś tego pewna? nie zauważyłaś jakiegoś dziwnego zachowania ze strony Twego ukochanego Thomasa? - zapytał z lekkim uśmiechem. Uśmiech ten zwiększył się, gdy zobaczył minę Jessici.
- Thomas nie jest taki, nie zrobiłby mi tego... - nie dopuszczała tego do myśli.
- A gdyby okazało się, że Thomas jest płatnym mordercą? - napomknął niby to przypadkiem. Jessica zamilkła. Patrzyła przed siebie i nie wiedziała, czy to co dzieje się wokół niej jest prawda, czy też tylko snem. Nie wierzyła w to by Thomas był w stanie kogokolwiek zabić. Chociaż wtedy w hotelu nawet nie zawahał się zabijając dwoje ludzi.
- To niemożliwe - mruknęła w końcu odganiając od siebie te myśli. Teraz jednak wszystko było jasne. Nagle rozległ się huk i strzały. Thomas wraz z jakimś nieznajomym jej mężczyzną zaczęli strzelać do wszystkich naokoło, którzy ja tu przetrzymywali. Dziewczyna była przerażona. Zaczęła uciekać, bo nie miała zamiaru więcej widzieć Thomasa, ani chłopaka, który jej o tym wszystkim powiedział. Zabrała stojące przy bramie auto i odjechała jak najszybciej się dało.

ROZDZIAŁ IV

Thomas czekał na zewnątrz, ale nie umiał już wytrzymać. Tak bardzo bał się o Jessicę. Nie wiedział, czy to zemsta na nim, czy ma zostać zabita jak jej rodzice. Bał się. Jeszcze nigdy w swym życiu nie bał się tak jak o nią. 

 "Jeszcze chwila, a pójdę tam sam, nie czekając na Nicka" pomyślał. Tym bardziej, że wiedział, że jest tam sama. Jego dusza i serce krzyczały z rozpaczy. Miał nadzieję, że Nick szybko do niego dotrze, bo już chciał być przy niej i wiedzieć, że nic jej nie zrobili. W tej samej chwili zauważył nadjeżdżającego Nicka. 
- Nareszcie jesteś... - powiedział w jego kierunku, gdy chłopak wysiadł z auta i do niego podbiegł.
- Wybacz mi, nie miałem jak wyjść z domu. Jak stoją sprawy? - zapytał od razu. 
-Jest ich tam chyba pięciu. Myślę, że jak się postaramy to łatwo ją odbijemy - odpowiedział Thomas. 
- Z Twoimi możliwościami zabijania na pewno - rzekł Nick, po czym poszedł jeszcze sam zbadać teren przeciwnika. 

 Jessica siedziała cicho w kącie i przyglądała się swemu porywaczowi. 
- Do czego jestem Ci potrzebna - spytała nagle. 
-Hmm.. Nie wiem czy wiesz, ale śmierć twoich rodziców była mi bardzo na rękę. Wiesz jednak kto ich zabił? - odpowiedział pytaniem, pomijając temat, który poruszyła. Dziewczyna zrobiła minę pełną niechęci.
-Ty - odparła krótko.
- I tu się mylisz. Nie wiesz zapewne kim tak naprawdę jest Thomas - rzekł i uśmiechnął się do niej. Jessica przypomniała sobie jak Thomas miał wytłumaczyć jej, dlaczego czasem ma wrażenie, że wcale nie zna człowieka, którego kocha.
- Kłamiesz... - mruknęła sama z trudem powstrzymując się od wyobrażania sobie zła, które może czaić się w Thomasie.
- Jesteś tego pewna? nie zauważyłaś jakiegoś dziwnego zachowania ze strony Twego ukochanego Thomasa? - zapytał z lekkim uśmiechem. Uśmiech ten zwiększył się, gdy zobaczył minę Jessici.
- Thomas nie jest taki, nie zrobiłby mi tego... - nie dopuszczała tego do myśli.
- A gdyby okazało się, że Thomas jest płatnym mordercą? - napomknął niby to przypadkiem. Jessica zamilkła. Patrzyła przed siebie i nie wiedziała, czy to co dzieje się wokół niej jest prawda, czy też tylko snem. Nie wierzyła w to by Thomas był w stanie kogokolwiek zabić. Chociaż wtedy w hotelu nawet nie zawahał się zabijając dwoje ludzi.
- To niemożliwe - mruknęła w końcu odganiając od siebie te myśli. Teraz jednak wszystko było jasne. Nagle rozległ się huk i strzały. Thomas wraz z jakimś nieznajomym jej mężczyzną zaczęli strzelać do wszystkich naokoło, którzy ja tu przetrzymywali. Dziewczyna była przerażona. Zaczęła uciekać, bo nie miała zamiaru więcej widzieć Thomasa, ani chłopaka, który jej o tym wszystkim powiedział. Zabrała stojące przy bramie auto i odjechała jak najszybciej się dało.

wszystko jest tam gdzie serce swe żywot zaczyna

bo od serca się zaczyna,

początek Naszego życia, 

Nasze wszelkie uczucia,

nie ważne co zrobimy, 

drugiego serca nie kupimy...

gra życia

w życiu  życie jest grą, 
w której tracimy to co ważne i nawet o tym wiemy,
to jak poker na pieniądze, tracimy bliskich, bo myślimy tylko o jednym,
a gdy przychodzi czas na zastanowienie, wiemy co tak naprawdę było ważne, 
bo już tego nie mamy ..


 z dedykacją dla wszystkich tych, którzy obudzili się za późno.. <3

nie ważne ile łez utworzy wodospad, 
nie ważne ile cierpień przyniesie noc, 
bo chcę tylko szczęścia,a nie słonego smaku swych łez,
cierpię, bo wiem, że nie zrobię nic więcej ...

~ ROZDZIAŁ III ~

To było jak najgorszy sen. Thomas słyszał w swojej głowie tylko 2 słowa "Mają ją". Musiał za nimi jechać. W każdej chwili będą mogli ją zabić. Od razu wsiadł do auta. Zadzwonił. 
- Tak? - ktoś odebrał telefon.
- Nick? - zapytał słysząc głos w słuchawce.
- No raczej tak, a o co chodzi? - zapytał zaspany głos. 
- Wybacz, że Cię obudziłem, ale potrzebna mi Twoja pomoc. Mają ją - powiedział bardzo szybko, starając się dogonić samochód wiozący Jessicę.
- Kogo? - zapytał lekko zdziwiony Nick. Był on jednym z przyjaciół. Był także pomocnikiem Thomasa, znającym jego sekret. 
- Jak to kogo?! Jessicę! - krzyknął z rozżaleniem Thomas. 
- Thomas, ale kto ją ma? - dopytywał Nick. Thomas wciąż nie spuszczał oczu z samochodu który ścigał.
- Klan Josepha - odpowiedział szybko, wykonując jednocześnie mocny zakręt kierownicą. 
- Nie, tylko nie oni... - urwał Nick. 
- No właśnie oni - potwierdził Thomas. 
- Gdzie jesteś? - Nick przeszedł od razu do sedna sprawy.
- Dojeżdżam do tej opuszczonej fabryki w zachodniej części miasta. Mają tam chyba swoją kryjówkę - wyjaśnił.
- Dobrze. W takim razie nie rób nic pochopnie i czekaj tam na mnie - rzekł Nick, po czym się rozłączył. Thomas zwolnił, ale tylko tak, by porywacze myśleli, że zgubili swój ogon. 

Jessica obudziła się w jakimś nieznanym samochodzie. "Gdzie ja jestem?" pomyślała lekko zmylona otoczeniem. Po chwili złapała się za bolący punkt głowy i wszystko jej się przypomniało. Czuła jak narasta w niej przerażenie.
- No i jesteśmy na miejscu - odezwał się jakiś zachrypnięty głos. Był to głos jednego z wyrośniętych mężczyzn. Jessica słysząc go, mimowolnie drgnęła. po chwili wszyscy wysiedli z auta, a następnie jeden z porywaczy wyciągnął ja z samochodu. Dziewczyna zaczęła krzyczeć i się wyrywać, jednak nic jej to nie pomogło. Została zakneblowana i mocniej złapana. Następnie weszli do wielkiej opustoszałej hali. Była ciemna, ale w jej głębi można było zobaczyć jaśniejsze światło. Ktoś tam był. Szli w kierunku tamtych ludzi. Jessica była jeszcze bardziej przerażona. 
- Kogo my tu mamy - mruknął dość przystojny, młody chłopak.
- Widzę, że się wam udało. Ale gdzie Jason z Piterem? - zapytał widząc, że nie wrócili w komplecie. 
- Nie żyją, szefie - mruknęli cicho, tak, że ledwo było ich słychać. 
- Cóż... Thomas zawsze umiał wyjść z opresji. Właśnie dlatego puściłem Was aż tylu - uśmiechnął się do nich. Jessica zauważyła, że wszyscy przerazili się jego uśmiechu.