ROZDZIAŁ IV

Thomas czekał na zewnątrz, ale nie umiał już wytrzymać. Tak bardzo bał się o Jessicę. Nie wiedział, czy to zemsta na nim, czy ma zostać zabita jak jej rodzice. Bał się. Jeszcze nigdy w swym życiu nie bał się tak jak o nią. 

 "Jeszcze chwila, a pójdę tam sam, nie czekając na Nicka" pomyślał. Tym bardziej, że wiedział, że jest tam sama. Jego dusza i serce krzyczały z rozpaczy. Miał nadzieję, że Nick szybko do niego dotrze, bo już chciał być przy niej i wiedzieć, że nic jej nie zrobili. W tej samej chwili zauważył nadjeżdżającego Nicka. 
- Nareszcie jesteś... - powiedział w jego kierunku, gdy chłopak wysiadł z auta i do niego podbiegł.
- Wybacz mi, nie miałem jak wyjść z domu. Jak stoją sprawy? - zapytał od razu. 
-Jest ich tam chyba pięciu. Myślę, że jak się postaramy to łatwo ją odbijemy - odpowiedział Thomas. 
- Z Twoimi możliwościami zabijania na pewno - rzekł Nick, po czym poszedł jeszcze sam zbadać teren przeciwnika. 

 Jessica siedziała cicho w kącie i przyglądała się swemu porywaczowi. 
- Do czego jestem Ci potrzebna - spytała nagle. 
-Hmm.. Nie wiem czy wiesz, ale śmierć twoich rodziców była mi bardzo na rękę. Wiesz jednak kto ich zabił? - odpowiedział pytaniem, pomijając temat, który poruszyła. Dziewczyna zrobiła minę pełną niechęci.
-Ty - odparła krótko.
- I tu się mylisz. Nie wiesz zapewne kim tak naprawdę jest Thomas - rzekł i uśmiechnął się do niej. Jessica przypomniała sobie jak Thomas miał wytłumaczyć jej, dlaczego czasem ma wrażenie, że wcale nie zna człowieka, którego kocha.
- Kłamiesz... - mruknęła sama z trudem powstrzymując się od wyobrażania sobie zła, które może czaić się w Thomasie.
- Jesteś tego pewna? nie zauważyłaś jakiegoś dziwnego zachowania ze strony Twego ukochanego Thomasa? - zapytał z lekkim uśmiechem. Uśmiech ten zwiększył się, gdy zobaczył minę Jessici.
- Thomas nie jest taki, nie zrobiłby mi tego... - nie dopuszczała tego do myśli.
- A gdyby okazało się, że Thomas jest płatnym mordercą? - napomknął niby to przypadkiem. Jessica zamilkła. Patrzyła przed siebie i nie wiedziała, czy to co dzieje się wokół niej jest prawda, czy też tylko snem. Nie wierzyła w to by Thomas był w stanie kogokolwiek zabić. Chociaż wtedy w hotelu nawet nie zawahał się zabijając dwoje ludzi.
- To niemożliwe - mruknęła w końcu odganiając od siebie te myśli. Teraz jednak wszystko było jasne. Nagle rozległ się huk i strzały. Thomas wraz z jakimś nieznajomym jej mężczyzną zaczęli strzelać do wszystkich naokoło, którzy ja tu przetrzymywali. Dziewczyna była przerażona. Zaczęła uciekać, bo nie miała zamiaru więcej widzieć Thomasa, ani chłopaka, który jej o tym wszystkim powiedział. Zabrała stojące przy bramie auto i odjechała jak najszybciej się dało.