Nicość

Sen ułożył ją do snu,
Łzy wciąż pozostawiały ślady na policzkach,
Ślady dawnego życia nie pozwalały jednak spać,
I wtedy utonęła we wspomnieniach,
Bramy ciemnej nicości pochłaniały jej duszę,
Płakała, uciekała lecz nie miała już dokąd,
On przybył, rozszerzył nicość,
To wtedy upadła od dźgnięcia sztyletem,
Trafił jej serce, tak czyste i piękne.

I just want to kill my self today.

Nagle świat ginie w mroku,

Nie widzisz już światła,

To co kiedyś miało sens dziś go zatraciło,

Po raz pierwszy uświadamiasz sobie,

Że podjąłeś najgorszą z możliwych decyzji,

Świat budowany latami upada,

Sypie się niczym zamek z kart,

A Ty? Możesz tylko stać,

Spoglądać na ruiny czegoś co było otoczką chroniącą od zła,

Dziś straciłeś to, na czym najbardziej Ci zależało,

I o co kiedyś tak bardzo walczyłeś,

Zdajesz sobie sprawę, że to już nigdy nie powróci,

Zabiłam dziś swą nadzieje..

REAKTYWACJA, czyli Rozdział VI

Jessica starała się nie zwalniać i nie oglądać za siebie. Bała się, że gdy się odwróci zobaczy, że jest ścigana. Ledwo widziała drogę, którą jechała, wszystko spowijała mgła jej łez.Tak bardzo kochała Thomasa. W jej głowie kręciły się myśli o tym jak jedyna osoba na której zależało jej jak na nikim innym, mogła pragnąć śmierci jej rodziców, a co najgorsze także i jej. "Mówił kocham, myślał śmierć" pomyślała skręcając w kolejną ulicę. Nie wiedziała gdzie jedzie, wiedziała, że nie stanie dopóty, dopóki nie skończy się benzyna. 
- Byle nigdy mnie nie znalazł, bo gdy to zrobi zabiję go. - wyszeptała przyspieszając. 

   Stali na stacji benzynowej. Thomas obmyślał gdzie mogła udać się Jess. Każda sekunda mogła sprawić, że Joseph znów dorwie ją pierwszy. Nie wiedział co ten człowiek kombinował, ale wcale nie był z tego powodu zadowolony. Pamiętał, że pierwszym planem miało być morderstwo rodziców. Miał to zrobić dokładnie wtedy gdy wyjechał z Jessicą na parę dni w ustronne miejsce. Następnie miał zabrać ją do domu gdzie zobaczyła by ciała swych rodziców. Wtedy miał zakończyć jej żywot zabijając i ją. To był moment w którym się wycofał, ale w tym momencie cieszył się, że jednak nie odwołali tego wyjazdu. Gdyby nie to, znalazłby w tym domu nie tylko ciało rodziny Jessicki, ale także i jej same. Tego by nie przetrwał. Nikogo tak nie kochał jak jej i wiedział, że ona odwzajemnia jego uczucia. Przynajmniej odwzajemniała, bo sądząc po jej minie i strachu w jej oczach gdy przybył mogło się to zmienić za sprawą słów Josepha. Miał nadzieje, że uda mu się to odkręcić. 
- W porządku, możemy ruszać w pościg za Jess. Nalałem bak do pełna, wziąłem także pare przydatnych rzeczy. - rzekł Nick wychodząc ze sklepu przy stacji.
- To dobrze, według mnie daleko nie zajechała. Szarpią nią emocje, więc zapewne chciała odjechać jak najdalej, a gdy skończy się benzyna pójść na piechotę gdzieś, gdzie nikt nie będzie jej szukał. - odpowiedział Tom. Jako płatny morderca musiał dowiadywać się o swoich ofiarach jak najwięcej, musiał myśleć jak one. A Jessice przestudiował niejednokrotnie, wiedział jak może zachować  się w danej sytuacji, o czym myśli. Miał okazję by to teraz wykorzystać. 
- Idąc Twoim tropem sadzę, że mogła pojechać na zachód. Emocje w końcu kazały jej jechać prosto, jak najdalej od wszelkiego zła. - rzekł Nick starając się zebrać w kupę wszelkie domysły.
- Jeżeli tak sądzisz, to prawdopodobnie wiem gdzie mogła pojechać! - Thomas nagle się uśmiechnął. "Pod latarnią najciemniej" pomyślał wsiadając do samochodu. Był pewny, że miejsce do którego udała się Jess, jest teraz zarazem najbezpieczniejszym jak i najbardziej zagrożonym teren dla niej. Nie było to jednak daleko.
- Komu w drogę, temu czas - szepnął zasiadając za kierownicą.

Z dedykacją dla osób zachęcających mnie do dalszego pisania. :) 

Data ;)

Nowy rozdział powinien pojawić się do dwóch tygodni :) 

Serdecznie zapraszam do zaglądania

ROZDZIAŁ V !

  To było jak najgorszy koszmar. Jej rodzice nie żyli, a chłopak, który był jedyną osobą której tak naprawdę ufała i jedyną osobą, którą w tej chwili miała, okazał się człowiekiem, który najprawdopodobniej zabił jej rodziców. To był najgorszy dzień w jej życiu. Całe szczęście w ciągu niecałych dwóch dni legło w gruzach.
- Jak on mi mógł to zrobić?! - ogarniała ją rozpacz.
-Przecież ze mną był... Mówił, że mnie kocha... A teraz to on miałby zabić mych rodziców?! - nie mogła w to uwierzyć. Przerastała ją świadomość o tym co się dzieje.
- Już nigdy nie będzie tak jak kiedyś - zakończyła swe smutne i roztrzęsione myśli i dodała gazu, by odjechać jak najszybciej z miejsca, które zabrało jej ostatki jej samej.

 Thomasowi nie udało zabić człowieka, przez którego stracił, jak wtedy myślał, Jessice. 
- Co z Josephem? Zabiłeś go? - zapytał z nadzieją Nicka. 
- Niestety uciekł mi – odparł. Wyraz twarzy Thomasa pokazał cały ból i wściekłość jaka w tej chwili odczuwał. Nick współczuł mu. Wiedział, że John powiedział Jessice wszystko o Thomasie, choćby kłamstwa. Musiał mu pomóc ja odnaleźć i uwolnić go spod jarzma wroga.
- Gdziekolwiek się podział muszę znaleźć Jess, inaczej może się jej coś stać – Thomas odezwał się ze słyszalną nuta rozpaczy w głosie. Tak bardzo ją kochał i chciał jej wyjaśnić wszystko co mógł jej powiedzieć John. Kiedyś się przyjaźnili, jednak jak łatwo zepsuć przyjaźń miłością do jednej i tej samej kobiety…

 - No Joseph, jak tam Twa nowa wybranka? – zapytał Tom, skręcając w ciemną uliczkę. Joseph zarumienił się. Nie lubił opowiadać o swym życiu uczuciowym Thomasowi
- Dobrze, a u Ciebie? – odpowiedział zdawkowo.
-Hmm… Czyżbyś kogoś poznał? Jesteś taki skryty – mruknął. Thomas skrzywił się. Joseph tak łatwo umiał wyczytać co kryje się za jego słowami.
- Jak zwykle mnie rozgryzłeś – szepnął.
-Wiesz, że taki jestem. Nic się przede mną nie ukryje – uśmiechnął się zadziornie.
-Tak, to prawda. Jednak nadal nie odpowiedziałeś co u Ciebie – przypomniał Thomas.
- Ach, tak. U mnie wyśmienicie. Gdybyś wiedział jaką kobietę spotkałem, padłbyś trupem. Nigdy nie powiedziałbyś, że znajdę tak wspaniałą wybrankę. Czasem mam ochotę bez zastanowienia się jej oświadczyć – Joseph uśmiechnął się i zerknął kątem oka na swego przyjaciela.
-To zrób to – odparł zdawkowo Thomas.
-Gdyby to było takie proste … - Joseph zaparkował.
- To do jutra?- odwrócił twarz w kierunku Toma.
- Joseoh… Muszę Ci to w końcu powiedzieć. Tkwi to we mnie od tygodnia. Nie mogę przyjąć tego zlecenia. To była moja ostatnia robota. Dziewczyna, którą poznałem zmieniła moje dotychczasowe podejście do tego co robię.
- Thomas, wiem że kochałeś Lili. Niestety musiałem ją zabić. Ona zniszczyła nas i naszą przyjaźń. Wiedziała, że się znamy i przyjaźnimy. Była zwykłą suką! Wiem też, że nadal ją kochasz i to jest powodem twej rezygnacji. Dlatego jeśli zrezygnujesz zniszczę Cię. W tym zawodzie nie można tak łatwo odejść – Joseph spoważniał.
- Zrozum, że poznałem kogoś innego! Choć mimo wszystko uważam, że Liliana nie zasłużyła na śmierć, a na pewno nie na taką jaką jej zgotowałeś! Kocham Jess i wiem, że za nią bym zginął, a nie czułem tego przy Lil, więc zrozum w końcu, że się mylisz! – Thomas był wściekły. Nie cierpiał tego, gdy Joseph wnioskował nieprawdziwe fakty.
- w porządku. Nie musisz się tak unosić. Pomyślałem, że skoro po ostatnich wydarzeniach chcesz tak szybko odejść, to ma to związek z Lil.
- Źle myślisz. Nie wezmę tego zlecenia. I nie waż się dać je komuś innemu. Oni nie mogą zginąć. Jeśli mnie nie posłuchasz rozpęta się piekło – stwierdził Thomas, po czym wysiadł z samochodu i odszedł w kierunku swej nie dawno zakupionej willi. Joseph był zmieszany. Nie odjeżdżał przez dobre 10 minut.

  Thomas pamiętał to. To właśnie wtedy dostał zlecenie na zabicie rodziców Jessici. Wiedząc iż jest przystojny miał podstępem poznać rodzinę Jess, właśnie dzięki niej. Nie przewidział jednak, że się w niej zakocha. Kiedy spotkał się z Josephem chciał wszystko odwołać i sprawić by nic złego nie przytrafiło się jego ukochanej, w tym i jej rodzinie, która strasznie ją martwiła. Teraz gdy nie żyli, a Jessica z nieznanych mu powodów bała się go, nie wiedział jak postąpić. Domyślał się czemu jego skarb od niego ucieka, jednak chciał się mylić…

REAKTYWACJA ! :)

Witajcie Moi Drodzy :) Pragnę Was poinformować o mym powrocie :D Wybaczcie mi za tą długą przerwę, ale była ona spowodowana brakiem chęci pisania oraz brakiem czasu na nie. :c Teraz czas chciał, że jestem w szpitalu i nabrałam chęci na kontynuację mego bloga :D Także SERDECZNIE ZAPRASZAM DO ZAGLĄDANIA ! :D

Powrót :)

hmm.. :D od jutra zaczynam kontynuację pisania i wierszy i książki :) serdecznie zapraszam do zaglądania i komentowania nowych rozdziałów i wpisów :*

co dalej :)

Witam, wiem że dawno nie pisałam :D piszę posta z zapytaniem, czy chcecie dalszą część książki, czy też tylko wiersze i coś nowego :D odpiszcie w komentarzach <3 font=""> 

hmmm.... dawno nic nie dodawałam . :P na początek wiersz w trakcie pisania kolejnego rozdziału :) zapraszam do komentowania wierszy i rozdziałów raz jeszcze :)

Nie ma chwili w której bym o Tobie nie myślała,
I tak za Tobą nie płakała,
Uczucie do Ciebie wciąż się tli,
A me oko szkli,
Pragnę cofnąć ten głupi czas, 
Naprawić ten dziurawy płaszcz,
Sito z mego serca,
Które oddaje jego krwawica,
Nie chce się już goić, 
By mój ból ukoić...

ROZDZIAŁ IV

Thomas czekał na zewnątrz, ale nie umiał już wytrzymać. Tak bardzo bał się o Jessicę. Nie wiedział, czy to zemsta na nim, czy ma zostać zabita jak jej rodzice. Bał się. Jeszcze nigdy w swym życiu nie bał się tak jak o nią. 

 "Jeszcze chwila, a pójdę tam sam, nie czekając na Nicka" pomyślał. Tym bardziej, że wiedział, że jest tam sama. Jego dusza i serce krzyczały z rozpaczy. Miał nadzieję, że Nick szybko do niego dotrze, bo już chciał być przy niej i wiedzieć, że nic jej nie zrobili. W tej samej chwili zauważył nadjeżdżającego Nicka. 
- Nareszcie jesteś... - powiedział w jego kierunku, gdy chłopak wysiadł z auta i do niego podbiegł.
- Wybacz mi, nie miałem jak wyjść z domu. Jak stoją sprawy? - zapytał od razu. 
-Jest ich tam chyba pięciu. Myślę, że jak się postaramy to łatwo ją odbijemy - odpowiedział Thomas. 
- Z Twoimi możliwościami zabijania na pewno - rzekł Nick, po czym poszedł jeszcze sam zbadać teren przeciwnika. 

 Jessica siedziała cicho w kącie i przyglądała się swemu porywaczowi. 
- Do czego jestem Ci potrzebna - spytała nagle. 
-Hmm.. Nie wiem czy wiesz, ale śmierć twoich rodziców była mi bardzo na rękę. Wiesz jednak kto ich zabił? - odpowiedział pytaniem, pomijając temat, który poruszyła. Dziewczyna zrobiła minę pełną niechęci.
-Ty - odparła krótko.
- I tu się mylisz. Nie wiesz zapewne kim tak naprawdę jest Thomas - rzekł i uśmiechnął się do niej. Jessica przypomniała sobie jak Thomas miał wytłumaczyć jej, dlaczego czasem ma wrażenie, że wcale nie zna człowieka, którego kocha.
- Kłamiesz... - mruknęła sama z trudem powstrzymując się od wyobrażania sobie zła, które może czaić się w Thomasie.
- Jesteś tego pewna? nie zauważyłaś jakiegoś dziwnego zachowania ze strony Twego ukochanego Thomasa? - zapytał z lekkim uśmiechem. Uśmiech ten zwiększył się, gdy zobaczył minę Jessici.
- Thomas nie jest taki, nie zrobiłby mi tego... - nie dopuszczała tego do myśli.
- A gdyby okazało się, że Thomas jest płatnym mordercą? - napomknął niby to przypadkiem. Jessica zamilkła. Patrzyła przed siebie i nie wiedziała, czy to co dzieje się wokół niej jest prawda, czy też tylko snem. Nie wierzyła w to by Thomas był w stanie kogokolwiek zabić. Chociaż wtedy w hotelu nawet nie zawahał się zabijając dwoje ludzi.
- To niemożliwe - mruknęła w końcu odganiając od siebie te myśli. Teraz jednak wszystko było jasne. Nagle rozległ się huk i strzały. Thomas wraz z jakimś nieznajomym jej mężczyzną zaczęli strzelać do wszystkich naokoło, którzy ja tu przetrzymywali. Dziewczyna była przerażona. Zaczęła uciekać, bo nie miała zamiaru więcej widzieć Thomasa, ani chłopaka, który jej o tym wszystkim powiedział. Zabrała stojące przy bramie auto i odjechała jak najszybciej się dało.

ROZDZIAŁ IV

Thomas czekał na zewnątrz, ale nie umiał już wytrzymać. Tak bardzo bał się o Jessicę. Nie wiedział, czy to zemsta na nim, czy ma zostać zabita jak jej rodzice. Bał się. Jeszcze nigdy w swym życiu nie bał się tak jak o nią. 

 "Jeszcze chwila, a pójdę tam sam, nie czekając na Nicka" pomyślał. Tym bardziej, że wiedział, że jest tam sama. Jego dusza i serce krzyczały z rozpaczy. Miał nadzieję, że Nick szybko do niego dotrze, bo już chciał być przy niej i wiedzieć, że nic jej nie zrobili. W tej samej chwili zauważył nadjeżdżającego Nicka. 
- Nareszcie jesteś... - powiedział w jego kierunku, gdy chłopak wysiadł z auta i do niego podbiegł.
- Wybacz mi, nie miałem jak wyjść z domu. Jak stoją sprawy? - zapytał od razu. 
-Jest ich tam chyba pięciu. Myślę, że jak się postaramy to łatwo ją odbijemy - odpowiedział Thomas. 
- Z Twoimi możliwościami zabijania na pewno - rzekł Nick, po czym poszedł jeszcze sam zbadać teren przeciwnika. 

 Jessica siedziała cicho w kącie i przyglądała się swemu porywaczowi. 
- Do czego jestem Ci potrzebna - spytała nagle. 
-Hmm.. Nie wiem czy wiesz, ale śmierć twoich rodziców była mi bardzo na rękę. Wiesz jednak kto ich zabił? - odpowiedział pytaniem, pomijając temat, który poruszyła. Dziewczyna zrobiła minę pełną niechęci.
-Ty - odparła krótko.
- I tu się mylisz. Nie wiesz zapewne kim tak naprawdę jest Thomas - rzekł i uśmiechnął się do niej. Jessica przypomniała sobie jak Thomas miał wytłumaczyć jej, dlaczego czasem ma wrażenie, że wcale nie zna człowieka, którego kocha.
- Kłamiesz... - mruknęła sama z trudem powstrzymując się od wyobrażania sobie zła, które może czaić się w Thomasie.
- Jesteś tego pewna? nie zauważyłaś jakiegoś dziwnego zachowania ze strony Twego ukochanego Thomasa? - zapytał z lekkim uśmiechem. Uśmiech ten zwiększył się, gdy zobaczył minę Jessici.
- Thomas nie jest taki, nie zrobiłby mi tego... - nie dopuszczała tego do myśli.
- A gdyby okazało się, że Thomas jest płatnym mordercą? - napomknął niby to przypadkiem. Jessica zamilkła. Patrzyła przed siebie i nie wiedziała, czy to co dzieje się wokół niej jest prawda, czy też tylko snem. Nie wierzyła w to by Thomas był w stanie kogokolwiek zabić. Chociaż wtedy w hotelu nawet nie zawahał się zabijając dwoje ludzi.
- To niemożliwe - mruknęła w końcu odganiając od siebie te myśli. Teraz jednak wszystko było jasne. Nagle rozległ się huk i strzały. Thomas wraz z jakimś nieznajomym jej mężczyzną zaczęli strzelać do wszystkich naokoło, którzy ja tu przetrzymywali. Dziewczyna była przerażona. Zaczęła uciekać, bo nie miała zamiaru więcej widzieć Thomasa, ani chłopaka, który jej o tym wszystkim powiedział. Zabrała stojące przy bramie auto i odjechała jak najszybciej się dało.

wszystko jest tam gdzie serce swe żywot zaczyna

bo od serca się zaczyna,

początek Naszego życia, 

Nasze wszelkie uczucia,

nie ważne co zrobimy, 

drugiego serca nie kupimy...

gra życia

w życiu  życie jest grą, 
w której tracimy to co ważne i nawet o tym wiemy,
to jak poker na pieniądze, tracimy bliskich, bo myślimy tylko o jednym,
a gdy przychodzi czas na zastanowienie, wiemy co tak naprawdę było ważne, 
bo już tego nie mamy ..


 z dedykacją dla wszystkich tych, którzy obudzili się za późno.. <3

nie ważne ile łez utworzy wodospad, 
nie ważne ile cierpień przyniesie noc, 
bo chcę tylko szczęścia,a nie słonego smaku swych łez,
cierpię, bo wiem, że nie zrobię nic więcej ...

~ ROZDZIAŁ III ~

To było jak najgorszy sen. Thomas słyszał w swojej głowie tylko 2 słowa "Mają ją". Musiał za nimi jechać. W każdej chwili będą mogli ją zabić. Od razu wsiadł do auta. Zadzwonił. 
- Tak? - ktoś odebrał telefon.
- Nick? - zapytał słysząc głos w słuchawce.
- No raczej tak, a o co chodzi? - zapytał zaspany głos. 
- Wybacz, że Cię obudziłem, ale potrzebna mi Twoja pomoc. Mają ją - powiedział bardzo szybko, starając się dogonić samochód wiozący Jessicę.
- Kogo? - zapytał lekko zdziwiony Nick. Był on jednym z przyjaciół. Był także pomocnikiem Thomasa, znającym jego sekret. 
- Jak to kogo?! Jessicę! - krzyknął z rozżaleniem Thomas. 
- Thomas, ale kto ją ma? - dopytywał Nick. Thomas wciąż nie spuszczał oczu z samochodu który ścigał.
- Klan Josepha - odpowiedział szybko, wykonując jednocześnie mocny zakręt kierownicą. 
- Nie, tylko nie oni... - urwał Nick. 
- No właśnie oni - potwierdził Thomas. 
- Gdzie jesteś? - Nick przeszedł od razu do sedna sprawy.
- Dojeżdżam do tej opuszczonej fabryki w zachodniej części miasta. Mają tam chyba swoją kryjówkę - wyjaśnił.
- Dobrze. W takim razie nie rób nic pochopnie i czekaj tam na mnie - rzekł Nick, po czym się rozłączył. Thomas zwolnił, ale tylko tak, by porywacze myśleli, że zgubili swój ogon. 

Jessica obudziła się w jakimś nieznanym samochodzie. "Gdzie ja jestem?" pomyślała lekko zmylona otoczeniem. Po chwili złapała się za bolący punkt głowy i wszystko jej się przypomniało. Czuła jak narasta w niej przerażenie.
- No i jesteśmy na miejscu - odezwał się jakiś zachrypnięty głos. Był to głos jednego z wyrośniętych mężczyzn. Jessica słysząc go, mimowolnie drgnęła. po chwili wszyscy wysiedli z auta, a następnie jeden z porywaczy wyciągnął ja z samochodu. Dziewczyna zaczęła krzyczeć i się wyrywać, jednak nic jej to nie pomogło. Została zakneblowana i mocniej złapana. Następnie weszli do wielkiej opustoszałej hali. Była ciemna, ale w jej głębi można było zobaczyć jaśniejsze światło. Ktoś tam był. Szli w kierunku tamtych ludzi. Jessica była jeszcze bardziej przerażona. 
- Kogo my tu mamy - mruknął dość przystojny, młody chłopak.
- Widzę, że się wam udało. Ale gdzie Jason z Piterem? - zapytał widząc, że nie wrócili w komplecie. 
- Nie żyją, szefie - mruknęli cicho, tak, że ledwo było ich słychać. 
- Cóż... Thomas zawsze umiał wyjść z opresji. Właśnie dlatego puściłem Was aż tylu - uśmiechnął się do nich. Jessica zauważyła, że wszyscy przerazili się jego uśmiechu.

Nie wiele

w przerwie między rozdziałami :
"nie wiele jest chwil, gdy czuję, że żyję,
nie wiele myśli, że wiem co kiedyś będzie,
nie wiele odczuć szczęścia, bo przecież ono mnie nie nęka,
niewiele wspomnień, których nigdy nie chcę zapomnieć,
jednak wiem, że życie jest darem, który trzeba wykorzystać, 
najlepiej jak potrafię"

:)

~RODZIAŁ II~

Thomas zmarszczył czoło i mocną ją do siebie przyciągnął.
- Twoi rodzice zostali zamordowani. Będą chcieli zabić także ciebie - powiedział.
- Ale jak to? Czemu? Co oni im zrobili, że postanowili ich zabić! - zaczęła jeszcze mocniej płakać. Chłopak mocno ja do siebie przytulił. Jessica pociągała nosem. 
- Twoi rodzice byli bardzo wpływowi. Wielu ludzi chciałoby ich śmierci ze względu na zbliżające się wybory. Twój ojciec zapewne by wygrał, a to byłoby niezgodne z czyimiś planami. Nie znasz świata polityki... Tam wszyscy są zdolni do najgorszych posunięć, by wszystko szło po ich myśli - rzekł. Nie mogła uwierzyć w to wszystko co Thomas do niej mówił.
- Skąd jednak Thomas tyle wie? - ta myśl nie dawała jej spokoju. Coś jej nie pasowało w jego zachowaniu i tym, że nagle na wszystko znał odpowiedź. 
- Thom? - odezwała się na chwilę się od niego odrywając.
- Tak? - zapytał wpatrzony w jej załzawione oczy. 
- Czy możesz mi powiedzieć skąd to wszystko wiesz? - zapytała lekko rozdygotana. 
- Nie pora rozmawiać na ten temat... Jessico musimy stąd jak najszybciej wyjechać. Obiecuję Ci, że gdy dojedziemy będziesz już bezpieczna, wyjaśnię Ci wszystko - odparł i wsiedli do jego samochodu. Jechali bardzo długo, w ogóle się do siebie nie odzywając. Atmosfera między nimi była dość napięta. Dziewczyna nie wiedziała co myśleć o tym wszystkim i informacjach które posiadał Thomas. Thomas jednak obawiał się, że Jessica dowie się kim tak naprawdę jest, a był to jego największy sekret. Czuł, że gdyby go poznała, to mógłby ją stracić, a tak bardzo ją kochał. Nawet teraz czuł, że coraz bardziej się od siebie oddalają. Ta cisza zaczęła niepokoić samą Jessicę. Siedziała nieruchomo wpatrzona w drogę przed sobą. Postanowiła się odezwać.
- Gdzie jedziemy? - spytała nadal patrząc przed siebie. 
- Tak jak powiedziałem wcześniej. Pojedziemy do mego domku w lesie. Tam powinnaś być na razie bezpieczna - odpowiedział. Zauważył, że Jessica zachowuje się tak, jakby się go bała. Przeraziło go to. "Czyżby coś podejrzewała? " pomyślał. "Nie, to nie możliwe!" od razu odepchnął od siebie taką możliwość. Od tej chwili znów zapadła cisza, aż do ich pierwszego postoju. Był to nie wielki, ciemny motel na skraju stanu. 
- Tutaj się dziś zatrzymamy. Jutro z samego rana pojedziemy dalej - poinformował ja, widząc jej zdziwienie.
- Myślałam, że Twój dom jest gdzieś bliżej i dojedziemy tam o wiele szybciej - powiedziała cicho.
- To prawda. Jednak wolę nie ryzykować. W razie gdyby nas śledzili, chcę ich zmylić. Powinnaś sprawdzić, czy Twój telefon nie jest na podsłuchu. Najlepiej byłoby gdybyś go całkiem wyłączyła - odparł. Wysiadł z samochodu. Jessica również, idąc za nim. Gdy wynajęli już pokój i w nim byli, Jessice przypomniało się to, co obiecał jej Thomas. 
- Miałeś wytłumaczyć mi skąd wiesz tyle rzeczy - przypomniała mu.
- Nie. Powiedziałem, że zrobię to,gdy będziesz już bezpieczna. Na razie nie jesteś w żadnej kryjówce, czy bezpiecznym miejscu - zaprzeczył. Tym razem to on na nią nie patrzył, podczas, gdy ona śledziła każdy jego ruch. Nagle po pomieszczeniu rozniósł się przerażający trzask. Ktoś rozwalał drzwi od ich pokoju. Thomas odruchowo wyjął broń, której Jessica jeszcze nigdy nie widziała. Była jeszcze bardziej przerażona niż wcześniej.
- Schowaj się! - wrzasnął w jej stronę, a sam podszedł w kierunku drzwi. Ukazała się w nich postać dwóch napakowanych mężczyzn z bronią. Thomas zaczął strzelać. Oni również. Jednak chłopak był szybszy i schował się przed strzałami za biurkiem. Strzelił dwa razy i tym razem nie spudłował. Trafił wprost w cel. Jessica krzyczała i łkała w łazience, w której się zamknęła. Nie wiedziała co może robić i kto do kogo strzelał. Bała się o Thomasa, mimo tego, że nigdy wcześniej nie widziała go z bronią i tak skupionego i pewnego siebie. Nadal słyszała strzały, gdy przez okno w łazience ktoś wszedł. To wtedy krzyknęła najgłośniej. Mężczyzna o twarzy istnego przestępcy i ciele olbrzyma zabrał ją od razu na zewnątrz i wsadził do samochodu. Thomas, który po dobiciu swych ofiar usłyszał paniczny krzyk swej ukochanej, wbiegł do łazienki, lecz jej tam nie zastał. Od razu wybiegł na zewnątrz i zauważył jak dwóch kolejnych ludzi wpycha ją do samochodu. Dziewczyna go zauważyła i zaczęła się jeszcze mocniej szarpać.
- Thomas! - krzyczała. Jeden z uprowadzających uderzył ją, tak, że straciła przytomność. Thomas który dobiegał do auta wściekł się niemiłosiernie i zaczął strzelać w nich na oślep, było już jednak za późno, bo sami wsiedli do samochodu i odjechali...

Zapraszam do komentowania mych opowiadań, gdyż chciałabym wiedzieć co o nich sądzicie :)

I - początek złego

Wszystko zaczęło się niepozornie. Miałam bogatych rodziców. Byli bardzo znani. Ludzie ich lubili, jednak każdy ma wroga, choćby tajemnego. Pewnego dnia, gdy wyjechałam zła na nich na małą wycieczkę z mym Thomasem, wydarzyło się coś strasznego. Pod moją nieobecność do domu włamali się jacyś ludzie. Nikt tego nie widział. Każdy zastanawiał się jak mógł tego nie zauważyć. Gdy moje nerwy lekko opadły, powiedziałam Thomasowi, abyś,my wrócili już do domu. Pogoda też nie byłą za piękna. Wśród promieni słońca, wytwarzających duchotę, czuć było zapowiedź burzy. Pragnęłam jak najprędzej znaleźć się już w domu. Na miejscu nie spodobało mi się to, że dom był taki mroczny, a brama otwarta. Nigdy nie była otwarta. Złapałam Thomasa za rękę. On poprowadził mnie za sobą do domu. Drzwi również były otwarte. Tym razem przeraziłam się nie na żarty. 
- Poczekaj tu - rozkazał mi Thom, patrząc na mnie swymi ciemnymi oczami. Pokiwałam głową i zatrzymałam się. Nagle zniknął za drzwiami, a po chwili usłyszałam jak głośno westchnął i od razu wyszedł. Jego spojrzenie jeszcze bardziej mi się nie spodobało. Mówiło, że się o mnie martwi i nie chce mi o czymś powiedzieć. Teraz nie wiedziałam nawet, czy chcę o tym wiedzieć. Jednak musiałam. To był w końcu mój dom.
- Co się stało? - zapytałam zlękniona. Thomas nie spuścił wzrok.
- Twoi rodzice... Oni... - nie dokończył. Nie musiał. Byłam w szoku, ale domyśliłam się co ma na myśli. W jednej sekundzie zerwałam się i popędziłam co tchu w nogach. Zobaczyłam ich ciała na podłodze. I ta krew... Upadłam i płakałam. Nie wiedziałam co zrobić. Tyle złego im powiedziałam, ale byli moimi rodzicami, a ja ich kochałam. Teraz to do mnie dotarło. Jak to jest, że wszytko dociera do nas za późno? Thomas zaczął mnie odciągać. 
- Jessico! Nie możesz tu zostać ani chwili dłużej! - krzyczał i ciągnął mnie do drzwi. Nie wiedziałam o co mu chodzi. 
- Zostaw mnie! - szarpałam się bezsilnie. On nadal nie mnie nie puszczał.
- Jeśli tu zostaniesz skończysz jak oni - powiedział nagle. te słowa mnie zdziwiły. Nie zrozumiałam tego.
- Jak skończę tak jak oni? Dlaczego tak mówisz?! - krzyknęłam.

PROLOG

Każdy dzień był inny. Każdy dzień dawał dużo nadziei. Każda myśl pomagała mi przetrwać. Nie wiedziałam ile jeszcze przede mną. Myślałam o Tym by jak najszybciej się to skończyło. Miałam dopiero 17 lat, a życie już dawało mi w kość. Ciągłe pretensje znajomych, czy presja wywierana przez rodziców. Tak pragnęłam chwili samotności. Teraz jednak bałam się i cierpiałam o wiele mocniej. Musiałam uciekać, będąc celem morderców. Moim przeznaczeniem była śmierć. Miałam umrzeć wtedy, gdy moi rodzice. A teraz gdy uratował mnie On, żyłam w cieniu z dala od światłą dziennego, niczym szczur w kanale. Tylko Thomas dodawał mi sił.
- Jessico? - usłyszała cichy szept przed sobą. To Thomas odwrócił się w jej stronę.
- Tak? - odpowiedziała patrząc w jego oczy.
- Musisz schować się u mnie w lasku. Tam mam domek, o którym nikt nie wie. Zostanę tam z Tobą i będziemy bezpieczni - powiedział. Nie wiedział jednak co miało dziać się dalej, w drodze do domu...